en dat al sinds…
… bijna sinds er Bromptons zijn…
Maar hoewel onze betrokkenheid bij Brompton wat verder terug gaat zijn we ‘pas’ sinds 1988 ‘officieel’ importeur van Bromptons in de BeNeLux.
In dat eerste jaar was het aantal verkochte Brompton overigens precies gelijk aan 0, meer kon Brompton Bicycle er dat jaar niet leveren, ze hadden er de handen vol aan het organiseren van de productie dat de paar fietsen die er uiteindelijk werden gemaakt eigenlijk allemaal bestemd werden voor de thuismarkt en een paar ‘trouwe’ klanten uit het verleden.
In 1989 kwam daar verandering in, per maand zouden er maximaal zo’n 20 fietsjes beschikbaar komen voor de BeNeLux…;
Het werden er veel minder, de vraag in Engeland zo groot dat de buitenlanders maar even moesten wachten en ook het pruductievolume was toch wel wat optimistisch ingeschat.
Maar er was wel gelijk vraag, zeker nadat Han Goes het artikel ‘Applaus voor de Klapfiets’ had geschreven kregen al bijna dagelijks telefoontjes brieven en briefkaarten met de vraag om informatie en waar de Brompton te koop was.
Tja, waar was de Brompton te koop…?
Niet op zo gek veel plaatsen, zomer ’89 zo’n stuk of 5-6 plekken, fietsenmakers liepen destijds niet bepaald warm voor vouwfietsen en van ons of Brompton hadden ze vaak nog nooit gehoord.
Maar dat veranderde al snel, toen aan het eind van de zomervakantie er een flink stuk in de Volkskrant van Wouter Klootwijk met de passende kop: ‘De gemankeerde fiets rijdt als een trein…’, stroomden de aanvragen van consumenten in grote getale binnen hetgeen tegen eind oktober een backorderlijst van meer dan 3500 fietsen opleverde; 3500 fietsen, dat was meer dan 5 keer de totale jaarproductie van Brompton, een jaarproductie waarvan wij een maximaal een derde deel konden verwachten. En die bestellingen kwamen niet enkel via die 5-6 al min of meer bekeerde fietsenmakers, nee ze kwamen met name van de consument; En laten wij nou uitgerekend niet aan consumenten maar uitsluitend aan de vakhandel leveren…; We moesten dus fietsenmakers zoeken die bereidt waren daadwerkelijk een Brompton te bestellen en vaak ook nog bereid moesten zijn daar ‘verrekte lang’ op te moeten en willen wachten. ook moetsen we noodgedwongen veel fietsenmakers en consumenten teleurstellen, we konden domweg niet anders dan de meeste klanten weigeren, bovendien moesten we zorgen dat daar waar wel fietsen werden afgeleverd daar de fietsenmaker gemotiveerd raakte en bleef om het product op een goede manier te ondersteunen; Vanuit die gedachte bezien was het goed en eingelijk niet meer dan logisch dat we haddden besloten Bromptons uitsluitend middels echte dealerschappen aan de man te brengen. niet dat dat ons door Jan-en-alleman in dank werd afgenomen, maar het is, zeker achteraf, de juiste keuze gebleken.
